Пятніца, 02 Студзень 2015 17:24

Слова архімандрыта Паўла (Цімафеенкава) пры прызначэнні ў епіскапа Маладзечанскага і Стаўбцоўскага

Ваша Святасць, Свяцейшы Ўладыка і айцец! Вашы Высокапраасвяшчэнствы і Праасвяшчэнствы, багамудрыя архіпастары!

Найвялікшай выгодай і найвялікшай адказнасцю для хрысціяніна з'яўляецца служэнне Госпаду і Богу нашаму Ісусу Хрысту і Яго Святой Царкве. Закліканы да вышэйшай ступені гэтага служэння і найвышэйшай адказнасці, якую можа панесці чалавек, у пакоры і ўсведамленні сваёй нягоднасці маю быць сёння перад вамі. Страх і збянтэжанасць перапаўняюць маё сэрца ад разважання пра тыя цяжкасці, з якімі непазбежна прыйдзецца сустрэцца на цярністым шляху архіерэйства.

 

Ушанаваны мной епіскап Дзімітрый (Абашыдзэ), які ў гады ганенняў на Царкву з боку савецкай улады явіў сабой прыклад добрага пастыра, у сваім слове пры прызначэнні ў 1902 году казаў: «Страшнае і адказнае служэнне ўскладае на мяне Бог. Я павінен быць жывой прыладай Духу Божага для стварэння цела Хрыстова, павінен штогадзінна быць гатовым паўстаць перад Ім, бесстароннім Богам вечнай нязменнай Праўды, і даць адказ пра душы даручаных мне людзей Яго ... Узыходжанне на епіскапскую кафедру ёсць набліжэнне да Галгофы».

Час, у які мы жывём, ледзьве можна назваць спакойным і лёгкім. У грамадстве сеюцца зерні бездухоўнасці і нігілізму, а найвышэйшай выгодай чалавечага быцця абвяшчаецца імкненне да матэрыяльнага ўзбагачэння і камфорту. Па слове апостала Паўла, людзі становяцца «самалюбівымі, срэбралюбівымі, ганарлівымі, напышлівымі, зламоўнымі, бацькам непакорлівымі, няўдзячнымі, ганебнымі, непрыязнымі, непрымірымымі, нагаворшчыкамі, неўтрыманымі, жорсткімі, недабралюбівымі, здраднікамі, нахабнымі, напышчанымі, больш сласталюбівымі, чым богалюбівымі, маюць толькі выгляд набожнасці, сілы ж яе зракліся» (2 Цім. 3:1-5). На вялікі жаль, гэтыя заганы пануюць не толькі ў акружаючым нас свеце, але і пранікаюць у Царкву, спрабуюць раскалоць яе знутры. Галоўнай задачай Царквы з'яўляецца прывесці блудных авечак статка Хрыстова да свайго Чароўнага Пастыра. Але свет пярэчыць Праўдзе і кожная гістарычная эпоха абавязвае нас знаходзіць новыя метады, каб без страху і з усёю адвагай казаць слова Бога (ср. Дзеян. 4:29). Пасля доўгіх дзесяцігоддзяў жорсткіх ганенняў з боку багаборніцкай улады, перажытых Праваслаўем на землях Святой Русі, настае час, калі хрысціянам належыць супрацьстаяць ідэалогіі ваяўнічага лібералізму, у якім адсутнічае паняцце граху і маральнай нормы.

Жыццё кожнага чалавека праходзіць пад непасрэдным кіраваннем Божым. З ранняга дзяцінства мы можам назіраць праявы Здабычы Божай над намі. І ў маім жыцці выразна бачны Чароўны Промысел. Нарадзіўшыся ў сям'і працоўных і правёўшы гады дзяцінства і юнацтваі ў перыяд «брэжнеўскага застою», я нават не мог і прадставіць, што стану не толькі вернікам храма, але і манахам, буду прызначаны ў сан святара і спадоблюся быць абраным на архіерэйскае служэнне. Але «Дух дыхае, дзе жадае, і голас яго чуеш, а не ведаеш, адкуль прыходзіць і куды сыходзіць: так бывае з усякім, народжаным ад Духу» (Ін. 3:8). І пасаджанае калісьці праз Святое Хрышчэнне насенне Праўды прыносіць свой плён, пра што сведчыць маё цяперашняе прадстаянне перад вамі.

Задачай служэння епіскапа бачыцца мне стварэнне Царквы Божай, за што і павінен буду даць адказ не толькі перад судом Божым, але і тут на зямлі, перад Вамі, Ваша Святасць, і перад Свяшчэннаначаллем Царквы. Усведамляю, што роля епіскапскага служэння складаецца не ў панаванні над сваёй паствай, а ў пастаянным клопаце пра яе. Падобна апосталам епіскап павінен не толькі начальнічаць, але і выяўляць паслухмянства, знаходзіцца ў пастаяннай маральнай барацьбе са сваімі страсцямі.

Жадаў бы выказаць Вам, Ваша Святасць, і Свяшчэннаму Сіноду Рускай Праваслаўнай Царквы адмысловыя словы падзякі за давер, аказаны мне ў рашэнні пра ўзвядзенне мяне ў сан епіскапа.

Ад усяго сэрца прыношу словы падзякі мітрапаліту Мінскаму і Заслаўскаму Паўлу, Патрыяршаму Экзарху ўсяе Беларусі, і членам Беларускага Сінода за добрыя і бацькоўскія адносіны да мяне.

Таксама жадалася б падзякаваць ганаровага Патрыяршага экзарха ўсяе Беларусі Мітрапаліта Філарэта і рэктара Мінскіх духоўных школ архіепіскапа Наваградскага і Лідскага Гурыя, якія заўсёды аказвалі мне настаўніцкую дапамогу і падтрымку.

Ваша Святасць! Багамудрыя архіпастары! У гадзіну гэту прыпадаю да вас з просьбай рупліва памаліцца аба мне грэшным, каб благадаць Найсвяцейшага Духа праз Ваша рукапалажэнне паслала мне сілы годна здзяйсняць далейшае служэнне Маці Царкве.

Прачытана 719 разоў

Рэкамендуем

Сайт Русской Православной церкви      Сайт Белорусского экзархата

© 2019 Афіцыйны сайт Маладзечанскай епархіі. Усе правы абаронены.
Беларуская Праваслаўная Царква. Мінская Мітраполія
Пры перадрукоўцы матэрыялаў спасылка на molod-eparchy.by абавязковая
Powered by Joomla 1.7 Templates